In organisaties voor ouderenzorg, psychiatrie en gehandicaptenzorg speelt het onderwerp vastgoed in toenemende mate een belangrijke rol.
Het risico op het bezit van huizen, appartementen, verpleeg- en verzorgingshuizen, paviljoenen etc komt in toenemende mate op het bordje van de bestuurders te liggen. Dat risico heeft betrekking op de aanschaf en verkoop van panden en terreinen als ook op de exploitatie ervan. Leegstand levert verlies op.
Daarnaast is vastgoed een belangrijk onderdeel geworden van de strategie van zorgondernemingen. Bij de gekozen product/martkcombinaties hoort een aanbod waarbij de component huisvesting een belangrijke rol speelt.

In het verleden was vastgoed een speeltje van de bestuurder. Je deed het erbij en als het fout ging ruimde de overheid de rommel op. Dat is dus nu verleden tijd. Het onderwerp professionaliseert daarom in rap tempo.
Ik vraag me af of het onderwerp niet te belangrijk is om in de handen van de bestuurders te laten. Het gaat om miljoenen en bij foute beslissingen komt de continuïteit van de organisaties in gevaar. De voorbeelden zijn er te over.
Afgelopen woensdag sprak ik daarover met een aantal bestuurders in het verband van het Warnsborngenootschap.

Eén van de suggesties was de volgende.
Organisaties krijgen de mogelijkheid om hun vastgoed in handen te leggen van een aantal op Nederlandse schaal werkzame partijen die echt verstand hebben van het onderwerp. Met in handen leggen bedoel ik de eigendom dan wel de ontwikkeling en exploitatie van vastgoed.
Daarmee worden de risico’s beperkt en overgedragen aan ondernemers die expert zijn op dat terrein. Een voorbeeld van hoe dat zou kunnen is de exploitatie van parkeergarages, Q park.

Uiteraard blijven in dat geval de strategische beslissingen bij de zorgondernemers. Deze blijven ook verantwoordelijk voor leegstandrisico’s.

Daarmee verdwijnen de mogelijke winsten op onroerend goed maar vooral ook de mogelijke verliezen. En we gaan ons weer met de core business bemoeien. Tenslotte hebben we ook de was de deur uitgedaan, bakken we zelf geen broden meer en laten we anderen schoonmaken.