We hebben twee appelbomen in de tuin staan; een sterappel en een goudreinet.
Allebei hebben ze afgelopen jaar heel veel vruchten gegeven. Onlangs hebben we ze wegens tijdgebrek laten liggen. In de voorbije weken zijn ze dan toch verdwenen, opgegeten door een groot aantal merels die er de winter mee door komen. Daarbij werden ze danig in de weggezeten door een tweetal kramsvogels. Dat zijn een soort lijsters die uit Oost-Europa komen om hier te overwinteren.

Het enige wat ze deden was te proberen de merels bij de appels vandaan te houden. Een onbegonnen zaak vanwege het grote aantal merels en vruchten. Daarbij aten ze zelf bijna niets. Toen de appels na een tweetal weken op waren, hadden ze veel tijd gestoken in hun terreinafbakening maar hadden ze nauwelijks wat gegeten. Eigenlijk best wel vermakelijk.

De situatie deed me denken aan de regel dat in organisaties de top daarvan tussen de 20 en 30% van de tijd bezig is met het beschermen en zo mogelijk vergroten van het eigen territorium. Directeuren en bestuurders zijn voor een aanzienlijk deel van hun tijd bezig om elkaars stoelpoten te verkleinen en die van hen zelf te vergroten. Zonde van de tijd. Deze kan beter besteed worden aan het leiden van de organisatie (onderdelen). Bovendien levert het niet zo veel op. Per saldo wordt de kracht van en binnen de organisatie niet vergroot laat staan de kwaliteit en efficiency van werken.
Op het oog gaat het dan alleen om het behartigen van het eigenbelang van betrokkenen.
Voor een deel is dat zeker waar. Daarnaast worden hier ook de belangen van de diverse organisatieonderdelen binnen het geheel behartigd en veiliggesteld. Een directeur die niet staat voor zijn club en de belangen daarvan niet bevecht ten opzichte van de andere clubs heeft het zwaar. Hij/zij moet bij voortduring uitleggen waarom hij weer niet voor zijn mensen is opgekomen en zijn interne positie raakt in gevaar. Daarmee wordt het onderdeel van de eeuwige afweging tussen organisatiebelang en het belang van de diverse onderdelen daarvan. Je kunt het onderwerp dus niet zo maar afdoen als ongewenst en contraproductief. Er zitten veel meer kanten aan dan je zo zou denken.

Als bestuurder moet je boven de onderlinge gevechten staan maar je kunt ze niet negeren. Ze kunnen de effectiviteit van het geheel negatief beïnvloeden en ook schade toebrengen aan individuele medewerkers.
Anderzijds moet je accepteren dat er nu eenmaal een pikorde bestaat en dat die moet worden onderhouden. Als kippenboer ben je daarbij voor een deel toeschouwer.