Over het algemeen houd ik niet zo erg van mensen die zichzelf op de voorgrond plaatsen. Zeker niet als dat ten koste van anderen gaat.
Deze week kwam een aantal voorbeelden voorbij die me opvielen.

Volgende weken hebben we met het orkest waar ik in speel een aantal uitvoeringen. Deze keer fungeren we als begeleidingsorkest voor een naburig operakoor. We voeren Jeanne D’Arc van Verdi uit. Die opera kende ik niet; het is een wat vroeger werk maar niet onaardig. Er zijn natuurlijk ook solisten. Wat me opviel was het gedrag van de tenor en de sopraan. Deze hebben wat te veel naar Pavarotti en Callas gekeken. In ieder geval gedroegen ze zich gisteren als twee boven alle andere verheven schepselen. Op het stuitende af. Nu kunnen ze aardig zingen dus ik heb het ze maar vergeven. Tenslotte schijnen Beethoven en Mozart ook niet de aardigste karakters te hebben gehad. En ik denk dat ze door de dirigent tot de orde zijn geroepen. Vandaag waren ze al een stuk socialibiler.

We hebben lange tijd twee honden gehad. Moeder en dochter; Mechelse herders. De dochter is al die tijd de mindere geweest van haar moeder, ook was ze veel sterker en sneller. Dat vond ze eigenlijk niks maar ze schikte zich. Ook zij vindt zichzelf het middelpunt van de aarde. Dat bleek deze week op een nogal schrijnende manier. Haar moeder is doodgegaan. Ze was al meer dan twaalf jaar dus ruim over de houdbaarheidsdatum. Voor een herder dan. Dat gebeurde in huis, waar mijn vrouw bij was. Terwijl het lijk nog niet koud was, nam dochterlief direct haar rol over en toonde geen enkel verdriet of gemis. Ook niet in de dagen er na.
Het is maar een hond denk ik dan. Die kan je dat niet kwalijk nemen.

We zijn bij de instelling waar ik werk al een tijd bezig met het verwerken de gevolgen van het niet inschrijven op de WMO. Een groot aantal medewerkers moet over naar een andere baan en dat gaat gepaard met veel pijn en boosheid. Heel begrijpelijk. Nu overleggen we regelmatig met de bonden. Tenslotte moeten zij ook opkomen voor de belangen van de getroffenen. Een van hen, zo merk ik steeds weer is daar eigenlijk helemaal niet in geïnteresseerd. Hij gaat alleen maar voor eigen gewin. Zo vaak als mogelijk verschijnen op de regionale televisie en vooral anderen de schuld geven van zaken die ook de bonden te wijten zijn. Hij neemt de belangen van zijn leden niet serieus en betoont zich onbetrouwbaar in zijn afspraken en relaties.
Dit gedrag vind ik dan weer niet acceptabel. Hier wordt een grens overschreden. Sommige zorgbestuurders vertonen ook vaak gedrag dat vooral op de versterking van de eigen positie is gericht. Maar uiteindelijke zijn ze meestal toch op hun verantwoordelijkheden aanspreekbaar. Deze vakbondsbons dus niet. Iedereen weet het en ziet het. Ook zijn leden. Maar wie roept een vakbondsbestuurder tot de orde?