Op 10 december 2010 heb ik afscheid genomen als bestuurder van de Carint Reggeland Groep. Dat was een mooie dag met veel, gelukkig korte speeches, praatjes met medewerkers, leden van de raad van toezicht, directeuren en andere bestuurders en vele externe relaties. De datum was lang tevoren bekend dus het was allemaal geen verrassing. Ook niet het feit dat ik vanaf dat moment geen bestuurder meer ben.

De week erna ben ik gaan skiën en heb natuurlijk ons pilletje voor de zorg deel twee mee genomen.  Een van de eerste blogverhalen van de hand van Hans Hoek gaat over vertrekkende bestuurders. Daarin beschrijft hij hoe veel bestuurders met pijn in hun hart afscheid nemen van hun positie en status. Dat ze liever langer waren gebleven maar door toedoen van anderen of door pensionering hun post moeten verlaten. En dus geen secretaresse meer hebben en geen auto van de zaak. En dat ze zich weer gewoon bij de balie moeten melden als ieder ander. Ik herken dit beeld uit de omgang met voorheen bestuurders.

Dat soort gevoelens bespeur ik bij mijzelf helemaal niet. Ook niet na bijna een maand. Ik heb me afgevraagd hoe dat komt. Ook ik heb geen secretaresse meer en word niet meer met enig respect benaderd.

Ik zie twee oorzaken voor mijn gebrek aan verlatingspijn die ik als bestuurder zou kunnen hebben.

In de eerste plaats is daar natuurlijk mijn opvoeding. Mijn ouders hebben me goed duidelijk gemaakt dat ik niets meer ben dan een ander en dat ik me dus zeker niet zo moet gedragen. Een secretaresse is gewoon een collega die zich net als alle medewerkers en bestuurders voor de organisatie inzet. En aan overdreven respect voor bestuurders had ik dus toch al een hekel.

Maar er is ook iets anders. Bij Carint Reggeland ben ik begonnen als tijdelijke bestuurder, uitgezonden door C3 om een probleem op te lossen. Ik ben door omstandigheden wat langer gebleven maar de insteek bleef dezelfde. Er was bij de organisatie een aantal zaken die opgelost moesten worden en ik was daar voor aangezocht. Als ik dan terugkijk op op de afgelopen jaren ben ik vooral geïnteresseerd in de kwaliteit van de oplossingen en mijn professionele bijdrage daaraan. Veel eer kijk ik naar onderwerpen die ik beter had kunnen doen dan dat ik nu een ex-bestuurder voel.
Deze houding herken ik bij mijn C3 collega’s. We gaan klaarblijkelijk meer voor de kwaliteit van het door ons geleverde werk dan voor onzindingen als status. Dan waren we wel gewoon bestuurder geworden, uiteraard vele evenwichtige en bescheiden bestuurders niet te na gesproken.