Eind 1998 stopte ik als directeur van een ziekenhuis. Daarmee sloot ik een lastige periode af. Ik wilde weer terug in mijn eigenlijke vak: organisatieadviseur. Met dat vak ben ik mijn werkzame leven begonnen en daar wilde ik mee verder.

Karel Musch, toen samen met Hans Hoek directeur van C3, vroegen mij eens te komen praten. Dat werd een serie gesprekken die enige maanden met zich mee nam. Zo deden we dat bij C3: zorgvuldig en in een gepast tempo. Op 1 november begon ik met een aantal kleinere opdrachten. Dat werden er meer en ze werden steeds groter. Na verloop van tijd begon ik als interim-manager en –bestuurder.

Dat vind ik nog steeds een hele mooie baan. In korte tijd mag je met vaak beperkte middelen een organisatie mee helpen weer op de rails te zetten.

Natuurlijk heb ik periodes gekend dat ik wat weinig opdrachten had, maar over het algemeen heb ik altijd goed “vol” gezeten. Vooral de laatste jaren had ik meer werk dan ik eigenlijk aan kon.

Eind vorig jaar heb ik besloten om bij C3 weg te gaan. Het was mooi en nu wil ik weer een vaste werkomgeving waar ik me langdurig in kan ontwikkelen en vastbijten. Bovendien ben ik door mijn bestuurdersactiviteiten te zeer van het operationele verwijderd en dat mis ik. Ik vind het prettig om me bezig te houden met de organisatie van werkprocessen en op dit moment kom ik daar niet aan toe. Daarom stap ik over naar de RIBW Nijmegen en Rivierenland. Ik heb al mogen kennismaken met een aantal mensen daar en daar krijg ik energie van.

Maar nu komt het moeilijkste, me losmaken van C3. Dat is meer dan elf jaar een thuishaven geweest waar ik lief en leed heb gedeeld, me heb mogen ontwikkelen, vrienden heb gemaakt, mensen heb zien opbloeien maar ook collega’s heb zien vastlopen die dan weer door andere collega’s werden opgevangen en in het spoor gezet.

C3 is niet echt een vriendenclub maar we hebben wel veel gemeenschappelijks. Dat geldt voor professionele opvattingen en ook voor manieren van adviseren en met cliënten om gaan. Uiteindelijk zetten we ons allemaal in voor het verbeteren van de kwaliteit van de gezondheidszorg in Nederland. Iedereen doet dat op zijn/ haar eigen wijze en met daarnaast zijn/haar eigen doelstellingen. Sommigen zoeken de wetenschappelijke kant, anderen gaan voor de ontwikkeling van het vak of van de professionals in de zorg. Geen van allen gaat voor het geld. Dan hadden we wel andere wegen gekozen. En die zijn er genoeg, ook in de zorg.

Het is met bloedend hart dat ik Leusden verlaat, maar ik moet mijn eigen weg gaan.

Hans, Frank, Ber, Harco, Elsbeth, Marjolein, Bart, Albert, Ilona, Diny, Peggy, Pauline en al die anderen uit voorbije tijden: dank voor wat we deelden en tot ziens!

1 Reactie » | Permanente link