Gedurende geruime tijd probeer ik een beeld te krijgen van de minimale en de maximale bedrijfsomvang van zorgorganisaties. Dat blijkt geen eenvoudige opgave.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat uitspraken hierover samenhangen met het blikveld van waaruit je dit onderwerp benadert. Als je kijkt vanuit de zorg kom je tot andere conclusies dan vanuit het perspectief van bijvoorbeeld de ondersteunende functies.
Een verzorgingshuis dat alleen ZZP-4 cliënten opneemt, kan vanuit de zorg gezien toe met een relatief kleine omvang (ZZP staat voor zorg zwaarte pakket en het getal 4 heeft betrekking op de het zorgaanbod dat nodig is om een bepaalde zorgzwaarte te kunnen ondersteunen). Dan gaat het vooral om continuïteit van zorg.

De complexiteit van de administratieve aspecten van een zorgorganisatie is zo toegenomen dat een afdeling administratie van twee MBA-administrateurs niet meer volstaat. Daar is heel wat meer expertise voor nodig. Dat betekent vaak opschaling van de organisatie of het aangaan van een samenwerkingsverband om de noodzakelijke ondersteuning in huis te kunnen halen.

Over de maximale omvang van organisaties is daarmee nog niets gezegd. Een vaak gehoorde uitspraak is dat er geen bovengrens is. “Kijk maar naar bedrijven als Philips en Shell. Die zijn veel groter dan de grootste Nederlandse zorgorganisatie.”

Dat klinkt logisch. En er was tot voor kort geen bewijs van het tegendeel. Tot dat er twee van de grootste zorgorganisatie om dreigen te vallen: Meavita en Philadelphia. Het lijkt erop dat de maximale omvang door deze is overschreden. Nader onderzoek zal daar duidelijkheid over kunnen geven.

Het onderwerp lijkt me belangrijk genoeg om nader uit te werken.

Geen reacties » | Permanente link

Afgelopen dinsdagavond mocht ik een bijeenkomst van een aantal organisaties in Hengelo bijwonen. Daar was ik met directeuren van een woningstichting, organisaties voor werken, welzijn, cultuur, de gemeente enzovoort.  Ik was de enige zorgaanbieder. Het onderwerp was samenwerking binnen het verband van de gemeente en daarbinnen weer binnen wijken. Meer specifiek was de vraag hoe die samenwerking vorm moet krijgen bij de ontwikkeling van nieuwe en bestaande wijken. Is er een club die als een soort hoofdaanbesteder de anderen  meeneemt, is er een projectleider van buiten met bijzondere, tijdelijke bevoegdheden, dragen organisaties bevoegdheden over aan een nieuw op te richten rechtspersoon, enzovoort.
Opvallend was dat de subsidiegefinancierde organisaties vooral zitten op het gezamenlijk  dragen van de verantwoordelijkheid voor de voortgang van de activiteiten. Kernwoorden daarbij waren solidariteit en maatschappelijke verantwoordelijkheid.
 Zorgorganisaties  gaan vooral voor een duidelijke structuur met scherp afgebakende bevoegdheden en te behalen resultaten. Tenslotte moeten wij in een marktgeoriënteerde omgeving werken waarbij continuïteit van de organisatie leidend is voor de strategie.
Het is duidelijk dat organisaties die met subsidies worden gefinancierd meer gebaat zijn bij goede relaties met de gemeente en in dat kader leveren van een door de gemeente zichtbare bijdrage. Of die bijdrage in maat en getal helder is, is daarbij minder van belang, zo lijkt het.
Het zal dus nog moeilijk worden om een samenwerkingsvorm te kiezen die iedereen past.

Geen reacties » | Permanente link