Naar ondernemerschap in de zorg
Archief van January, 2009
NMA Zorginstellingen mogen geen prijsafspraken maken en ook mogen ze met elkaar niet overleggen over de gebieden waar ze in werken en waar niet. Dat klinkt natuurlijk heel logisch. Want dat soort afspraken beperken de keuzemogelijkheden van de clienten. In de praktijk maakt het niet zo veel uit. De gemeenten in de regio Twente hanteren dezelfde WMO-prijzen; dus er valt voor aanbieders niet zo veel af te spreken. Daarnaast hebben de pogingen om in het gebied van andere zorgaanbieders markt te veroveren over het algemeen niet veel effect. Dus het maken van gebiedsafspraken heeft weinig gevolgen.
Er is in Nederland een instantie die toeziet op de naleving van de mededingingswet. Dat is de NMA (Nederlanders MededingingsAutoriteit). En die doet dat met veel verve. Met regelmaat vinden overvallen plaats waarbij complete administraties worden meegenomen en mensen uitvoerig worden verhoord. Daarnaast zijn we in het kader van de aanbesteding van de AWBZ gehouden om samen te werken. Als we met andere instellingen geen ketens vormen, krijgen we minder inkomsten. Samenwerken beperkt de keuzemogelijkheden van de client. Je werkt nu eenmaal niet met iedereen samen maar alleen met de instellingen die bij je passen.
Instellingen komen zo in een spagaat. Als je samenwerkt loop je kans op een boete. Als je het niet doet verminderen je inkomsten. Wie het weet mag het zeggen.
Mijn blogje over Jan Smit heeft nogal wat reacties opgeroepen. De meeste waren bemoedigend. Ik zal zijn muziek nog wel eens leren waarderen.
Van de voorzitter van de Jan Smit fanclub kreeg ik een CD met 20 nummers van onze volkszanger. Die heb ik natuurlijk uitvoerig beluisterd.
Er staan 18 vierkwarts maat-liedjes, een walsje en een tango op. Allemaal in een rustig tempo. Er wordt weinig gemoduleerd (van toonsoort gewisseld). De onderwerpen gaan over liefde, vriendschap, trouw, mijn gitaar en zo nog wat alledaagse zaken. Eentje gaat erover dat Jan iedere dag met zijn vrouw vrijt. Een beetje gewaagd. Het staat dan ook aan het einde van de CD.
Jan heeft een prettige stem. En hij zingt zuiver. Als je zo in de auto zit en er een uur naar luistert, is het niet vervelend. Ik word er niet heel warm van maar het irriteert zeker niet. Ik geloof niet dat ik alle CD’s van Jan ga kopen. Dan ben ik toch meer geïnteresseerd in andere soorten muziek.
Natuurlijk vraag ik me op zo’n moment af waarom ik niet voor Jan maar wel voor Bach kies. Ik denk dat het met een aantal zaken te maken heeft. Het gaat natuurlijk over emotie, dat is muziek eigen. De soort emotie die Bach bij mij teweeg brengt, spreekt me meer aan dan die van Jan. En het gaat over cultuur; ik ben opgegroeid met klassiek muziek. Daar kan ik niets meer aan veranderen, zo ben ik geformatteerd. En natuurlijk gaat het over de mate waarin je je in een de muziek hebt verdiept. Bach is ingewikkeld. Daar heb ik veel tijd aan besteed. Het resultaat is dat ik het erg ben gaan waarderen. Het is vakmanschap van de bovenste plank.
Mijn zoon heeft een geheel andere verklaring. Hij gaat uit van het volgende. Als er op een gegeven moment geen beroep wordt gedaan op de hersencapaciteit van een mens, gaat deze op zoek naar activiteiten die de vrijgekomen capaciteit benutten. En dat is in veel gevallen muziek. En dan is het simpel. Als je weinig capaciteit hebt omdat je met wat minder intelligentie bent geboren, kies je voor simpele muziek en als je wat slimmer bent, kies je voor ingewikkelder muziek. Een grappige verklaring die ik niet zo deel. Het zou betekenen dat in de tijd van Bach een (groot) deel van de mensheid van muziek was uitgesloten.
Zonder een waardeoordeel over de muziek van Jan Smit of die van Bach te vellen, kies ik voor Bach. Jan zal ik zeker vaker draaien. Misschien dat mijn voorkeur dan wijzigt.
Kerst is weer voorbij, nog even oude jaar en de vakantie is weer over. Nu ja, vakantie. Er waren in de afgelopen dagen momenten dat ik thuis was en niet werd gebeld. Dat bellen vind ik overigens niet zo erg. Het zijn dan altijd mensen die geen vrij hebben en zich druk maken voor de organisatie. Het kan dus nog erger, denk ik dan.
Als ik vrij ben overweeg ik de afgelopen periode en tel ik mijn zegeningen. Zo door het jaar heb ik daar niet zo veel tijd voor en houd ik me bezig met problemen, niet met bereikte resultaten.
Het afgelopen jaar bracht meer problemen dan zegeningen. En we zijn er nog niet. Toch ben ik hoopvol gestemd. Niet iedereen zal goed uit de huidige situatie komen waar de meeste vast wel; ik weet het zeker.
Nu heb ik tijd om vrienden en familie te bezoeken. En ik kijk wat televisie. Dat is soms wel leuk, meestal melig en weinig verheffend. Als ik dat zeg, besef ik dat dat heel normerend is. Dat ik programma’s veroordeel die anderen goed vinden. Maar zo is het leven. Smaken verschillen nu eenmaal.
Ik geniet van de mooie muziek die wordt uitgezonden. Programma’s over oude popmuziek; kijk ik graag naar. En natuurlijk naar klassieke muziek. Daar ben ik mee besmet.
Ander soorten muziek liggen me minder. Volgens mijn kinderen heb ik een specifieke zaptik ontwikkeld. Als zangers als de Toppers, Frans Bauer en vooral Jantje Smit voorbij komen kunnen mijn vingers niet van de AB (AfstandBediening) afblijven. Smitvrees dus.
Gaat vast wel over. Als ik Bauer zie bij Paul de Leeuw is hij best wel aardig. Voor mij is er dus nog hoop.
Dat geldt wat mij betreft ook voor 2009. Als in februari de kou weer uit de lucht is en de Elfstedentocht weer voorbij zal blijken dat het toch een mooi jaar wordt. Ik heb er in ieder geval veel zin in.
